De klimaatneutrale robot die uit angst in de GFT-bak verdween

Het is tijd om feiten van fictie en afval te scheiden

Het klimaat verandert momenteel snel. Niet alleen door natuurlijke invloeden, ook de intrusieve manier waarop we dagelijks omgaan met energiebronnen en grondstoffen speelt daarbij een rol. In een wereld waarin zich straks meer robots dan mensen verplaatsen, zijn duurzaamheid en het gebruik van schone technologieën eigenlijk onontbeerlijk.

Om robots milieuvriendelijker en omgevingsbewuster te maken, sleutelen technici niet alleen hard aan het kunstmatig brein, ook de aandrijvingsbron krijgt steeds meer aandacht. Zo’n brein met kunstmatige intelligentie is belangrijk. Het stelt de robot in staat te leren van - en in te spelen op zijn omgeving. Het efficiënt voortbewegen in die omgeving kost de robot echter wel de nodige energie. Ongeacht of de robot is uitgerust met wielen of benen, zijn er altijd meerdere motoren (actuatoren) nodig om de robo sapiens te laten bewegen, en daar zit hem nu net het probleem. Wat heb je immers aan een slimme, milieuvriendelijke robot die slechts parttime functioneert? Dit ongemak zien we in de praktijk ook bij autonome elektrische auto’s, die relatief veel tijd aan de laadpaal doorbrengen.

  • stepping robot child
  • Zo kan het natuurlijk ook.

In het Amerikaanse leger zag men al vroeg het belang van een non-stop, klimaatneutrale robot. Men dacht hierbij aan een autonome robot die zich net als echte soldaten, dagenlang zou kunnen redden in vijandelijk gebied. Het gebruik van accu’s of een fossiele brandstofmotor met een beperkte actieradius, was daarom geen optie. De robot zou zijn eigen maaltijd moeten kunnen verzamelen en bereiden zonder menselijke tussenkomst. Een soort van 'Heel Holland Bakt', voor robots. Maar hoe maak je zo'n metalen chef-kok?


Het idee

Het energiebedrijf Cyclone Power Technologies en de firma Robotic Technology kwamen in 2009 daarvoor met een idee: hernieuwbare bio-energie. In opdracht van het Amerikaanse Agentschap DARPA, werd de Energetically Autonomous Tactical Robot (EATR) ontwikkeld. Deze duurzame robot kon energie opwekken uit biomassa in het milieu. Dit betekende zoveel als dat de robot kon leven op de verbranding van biologisch afbreekbaar plantaardig en dierlijk materiaal, dat het onderweg zelf verzamelde, scheidde en doorslikte. Een ultieme vorm van GFT-beheer. Alhoewel de slimme - met een kettingzaag en grijper uitgeruste - EATR wist wat hij wel en niet mocht eten, waren velen bang dat hij zich (op het stijdtoneel) ook tegoed zou doen aan menselijk weefsel.

Hoewel dit technisch mogelijk was, leek dit scenario juridisch niet erg waarschijnlijk. Een strikte lezing van artikel 15 van het Verdrag van Genève sluit immers een dergelijk gebruik van een robot uit. Daarbij kwam dat naast doelacquisitie- en verkenningsmissies, de EATR tevens was ontworpen om zwaargewonde soldaten heelhuids van het slagveld op te halen.


  • EATR concept
  • De EATR™ robot zou er vandaag de dag mogelijk zo hebben uitgezien (foto-ontwerp: Vitaly Bulgarov).

Toch kreeg - zoals vaker in de geschiedenis - de 'robofobie' de overhand. Aanhoudend negatieve berichtgeving in de media over vermeende vleeseetpraktijken, deed eind 2009, de publieke opinie tegen Cyclone keren. Deels had Cyclone dit aan zichzelf te danken door in zee te gaan met het militaire DARPA. Het bedrijf deed nog haar best de EATR te brengen als een goedaardige, vegetarische en milieuvriendelijke verrijking van het robotlandschap, door juist de civiele mogelijkheden ervan te onderstrepen. Dit alles mocht echter niet meer baten. Het EATR project verdween in 2010 stilletjes naar de GFT-bak.

Terug naar af?

EATR had hét nieuwe autonome, milieuvriendelijke en duurzame robotplatform van de toekomst kunnen zijn voor middelgrote tot grote robots. De technologie werd niet louter ontwikkeld voor militaire doeleinden, het was slechts een van de toepassingsmogelijkheden. De ontwerpers hoopten de techniek ook aan het bedrijfsleven te kunnen verkopen, zodat deze een weg zou vinden naar diverse civiele robottoepassingen. Het autonome aansturingssysteem (voor interactie met de omgeving) van de EATR is overigens wel in sommige humanoid robots beland. Daar lijkt het bij te zijn gebleven, althans voor Cyclone.

Nadat de gemoederen waren bedaard, dook vijf jaar later het kleine EcoMow Technologies in de GFT-bak en kwam, overigens zonder veel tamtam, met een op biomassa gebaseerde robotmaaiervariant op de proppen. Niet zo geavanceerd als de EATR, maar wel vele malen compacter. De EcoMow is een kleine zelfrijdende gazonmaaier die geen gras achterlaat. In plaats daarvan wordt de grassige biomassa direct omgezet in biobrandstof die het voor de eigen aandrijving gebruikt. De biobrandstof die overblijft wordt opgeslagen en kan ook als brandstof voor andere toepassingen dienen. Opmerkelijk genoeg vond ook deze, via Google maps navigerende robot, niet zijn weg naar een populaire markttoepassing. De techniek kwam nog te vroeg; het wachten lijkt dan ook op die ene killer-toepassing of reden die ervoor zorgt dat miljoenen mensen er gebruik van willen gaan maken.

Die reden gloort inmiddels aan de horizon. Alhoewel robots ook zonder biomassa nog steeds efficiënter worden, is dit meer evolutie dan revolutie; de grote stap voorwaarts ontbreekt nog. Met het oog op de aanscherping van het klimaatbeleid, is het daarom misschien geen gek idee om het groene principe van het EATR concept, tien jaar na dato, eens grondig te gaan recyclen.


Dank voor het downloaden!

Top